Tuesday, October 16, 2018

ආදරය තහනම් රටක්..!!



රටක සංස්කෘතිය
ආදරය තහනම් කරනවනං
ඒ සංස්කෘතිය කොහොමද දියුණු එකක් වෙන්නෙ...
රටක සංස්කෘතිය
සිප ගැනීමක් අපරාධයක් විදිහට දකිනවනං
ඒ සංස්කෘතිය කොහොමද උත්කර්ෂයට නගන්න කියලා කියන්නෙ..
ආදරය කිරීම බිත්ති හතරකට සීමා කරගන්න කියනවනං...
මහ පාරෙ ඝාතනයකට වැඩිය සිප ගැනීමක් අපරාධයක් වෙනවනං...
ඒක යහපත් සංස්කෘතියක්ද..??
ආදරය වාරණය කරන, නොඉවසන තැනක් රටක් ද..?
ආදරය තහනම් උනාම එතන මිනිස්සු ඉන්නෙ කොහොමද..
මම අරාබියක ජීවත් වෙන්න ආස නැහැ.
අරාබියට තෙල් තිබ්බට අරාබිය අඳුරුයි තාම..
මිත්‍රවරුනි
ඒ සංස්කෘතික අන්ධකාරය අපිට එපා...

Monday, October 1, 2018

ආට් මිස්


සන්නස්ගලගෙ ගෙ භික්ෂු පරිච්ඡේදය කියවන්න පටන් ගත්තා.. පොතේ පිදුම ලියලා තියෙන්නෙ අත්වැඩ උගන්නපු පිසික්ස් ගුරුතුමාට.. ඇයි කියලා දැනගන්න පොත කියවලා බලන්න..

ඕක කියෙවද්දි මට මතක් උනේ මගේ චිත්‍ර ටීචව.
මගේ ජීවිතේ මතක හිටින ගුරුවරු හිටියෙ පොඩි දෙනයි. උපරිම පහක් ඇති. ඒ ලිස්ට් එකේ උඩින්ම ඉන්නෙ මිරිහාන මිස්. මිස් කළුයි. ටිකක් මහතයි ඉස්කෝලෙ චිත්‍ර උගන්නපු ටීචර්. හය වසරෙ ඉඳන් ආට් ඉගැන්නුවෙ ඒ මිස්. පොඩි කාලෙ ඉඳන් චිත්‍ර අඳින්න ආස හින්දා චිත්‍ර තෝරගත්තා හය වසරෙ. චිත්‍ර පීරියඩ් එකේ ආට් රූම් එකට යන්න ඕනෙ. පන්තියෙ ඉඳන් ටිකක් දුරින් තියන හින්දා ඔය යන අතරෙ කැන්ටින් ගිහින්, බයිට් කාලා, පරක්කු වෙලා ආට් රූම් එකට ගියාම මිස් ගහලා නෑ. බැන්නත් තේරෙනවා තරහකින් බනින්නෙ නෑ කියලා. දවස් දෙක තුනක් මාට්ටු උනාම එලියට වෙලා ඉන්නව කියලා විනාඩියෙන් ඇතුලට ගන්නවා... ආ දැන්ද එන්නෙ කියලා අහලා චිත්‍ර අන්දනවා.. මිස්ගෙ පොත දීලා නෝට් එක ලියාගන්න කියනවා...  පන්සල් වල චිත්‍ර, චෛත්‍ය වල හැඩ, සැරසිලි මෝස්තර ඒවා මේවා.. ඉස්සර හිටපු චිත්‍ර ශිල්පියො ගැන, බුදු පිළිම, මැටි වගේ කර්මාන්ත ගැන තමයි සිලබස් එකේ තිබුණෙ. අදටත් ගොඩක් ඒවා මතකයි.

වෙන වෙලාවට පීරියඩ් එකක් කට් කරන්නෙ කොහොමද කියලා බලාගෙන ඉන්න මට ආට් රූම් එක පට්ට නිදහසක් දැනුනා.. ඔහොම 8 9 වසරවල් වලට එනකොට අන්තිමේදි මං වෙන සබ්ජෙක්ට් එකක් තියන වෙලාවට පවා කම්මැලි හිතුනම ආට් රූම් එකට යනවා.. එතන එක එක වැඩ වෙනවා. ඉස්කෝලෙ උත්සව වලට ඕන රෙජිෆෝම් කපන වැඩ, බෝඩ් අඳින අකුරු ලියන වැඩ, ඔය වගේ ගොඩක් ඒවා.. එක්කො සංගම් වල එක එක ඩේස් වල ආට් වැඩ වගේ ඒවා. මං ඉතින් ඕවත් බලාගෙන ඉන්නවා..

Thursday, September 27, 2018

පුක


පිදුරංගල කේස් එක හිතුවට වැඩිය දුර ගිහින්.. කොල්ලො ටිකව රිමාන්ඩ් කරලා..  පුකක් පෙන්නීම ජාතික ප්‍රශ්ණයක් කරගන්න තරමටම නටන ලංකාවෙ දායක සබාවෙයි පොලීසියෙයි ආගමික ආයතනවලයි මානසික මට්ටම ගැන හිතාගන්න පුළුවන්..
ඕක ගැන මෙච්චරයි කියන්න තියෙන්නෙ..
ඔය ප්‍රශ්ණෙට විරුද්ධ වෙන්න ක්‍රම දෙකක් තියනවා.
1) සංස්කෘතියට ආගමට ඌයියා වීම
2) නෛතිකමය ආකාරයෙන්
ඔය ප්‍රස්නෙ මහාලොකු මෙව්වා එකක් කරගෙන නටන උන්ගෙ බේස් එක පළවෙනි එක. ඒ කියන්නෙ සංස්කෘතියට සභ්‍යත්වයට හානි උනා කියන එක..  උන් මේකට තියන නීතිය ප්‍රසිද්ධ ස්ථානවල අවිනීතව හැසිරීම මේකට ගේන්නෙ සංස්කෘතියට රිදුනා කියන එක ඩිෆෙන්ඩ් කරන්න..  සරල කතාව මේකනෙ.. පුකක් හින්දා මොකක් හරි ආගමක් හරි සංස්කෘතියක් හරි විනාස වෙනවනං උඹලා දෙපාරක් හිතන්න ඕනෙ උඹලා පුකකින් හානි කරන්න පුළුවන් මට්ටමට දාලා තියන උඹලෑ සංස්කෘතිය සභ්‍යත්වය ගැන.
ඒ වගේම නිරුවතක් දැකලා උඹලට ඌයියා වෙනවනං ඒක උඹලගෙ ගෝත්‍රිකකම.  ( ඔව් පාරෙ හෙලුවෙන් යනවද වගේ මොංගල් තර්ක දාන්නෙපා. දියුණු රටක උන්ට ගෑනියෙක්ගෙ කකුලක් දැක්කම අවුල් නෑ කියලා උන් හෙළුවෙන් පාරෙ යන්නෙ නෑනෙ. හෙලුවෙන් ගියත් උඹලා වගේ ඒක රටේ ජාතික ප්‍රස්ණයක් කරගන්නෑ.. දැන් අහන්නෙපා ජාතික ප්‍රස්ණ මොනාද කියලා. පුකක්නං ජාතික ප්‍රස්ණයක් වෙන්නෙ නෑ කියලා සරල අවබෝධයක් තියනවා මොළයක් තියනවනං උඹලට නැති උනාට. )
ඊළඟ එක තමයි ඔය මහරහතුන් අච්චර මෙච්චර හිටියා දෙයියනේ උන්නාන්සෙලටනේ මේ පුක පෙන්නලා තියෙන්නේ කියන කතාව.උදේ ඇහුවා ප්‍රශ්ණයක් බුදුහාමුදුරුවො පිදුරංගල හිටියනං මොකක් වෙයිද කියලා.. දායක සභාවෙ උන් ඇවිල්ලා ඒ උනත්, ඒත් මේත්, බ්ලා බ්ලා වැල් වටාරම් ලිව්වට උන් එකෙක්ටවත් කොන්දක් තිබ්බෙ නෑ බුදුන් හිටියනං කියන්නෙ අනුන්ගෙ පස්සවල් ගැන හොයන්නැතුව තමන්ගෙ දෙලොව දියුණුව සලසාගන්න සහ පුකකින් සාසනය විනාස වෙන්නේ නැති බවත් එය රැකීමට කල යුත්තේ පුක කූඩුවේ දැමීම නොව ධර්මය පිළිපැදීම බවත් කියන එක.

Tuesday, August 28, 2018

|සමාන්තර ලෝකයක|



අව් රශ්මිය දැඩිය..
සළු වලින් හිස් ආවරණය කරගත් කාන්තාවෝ සල්පිල පුරා එහෙමෙහෙ ඇවිදිති. නීච ශුද්‍රයන් සිව් දෙනෙකුගේ කරමත තබාගත් දෝලාවක ගමන් කරමින් සිටිනා කුමරෙක් අව් රශ්මියෙන් විඩාපත්ව වේගය මද කල ශුද්‍රයන්ට කසයකින් තලමින් සිය හිතවතෙකුට අත වනයි..
මේ අතර කඩපිලේ උණු කිරි පානයක් පානය කරමින්..
අහ් කොහොමද ඉතින්.. කාලෙකින් දැක්කෙ..  දීපිකා සනීපෙන්ද..
අනේ ඔව්.. දරුවා ලැබෙන්න කියලා විශාලාවෙ අම්මලෑ ගෙදර ගියා..කොහොමද ඉතින් වැඩ..
දන්නැද්ද ඉතින්..  තාත්තගෙ කුඹුරු බලාගෙන ඉන්නවා...
ආ දන්නවද වැඩක්.. තමුසෙ අර හොඳයි කිය කිය හිටිය ඔටුන්න හිමි සිද්ධාර්ථ කුමාරයා...
ඔව් මොකක්ද වෙලා තියෙන්නෙ..
ගිහිගෙය හැර ගිහින් බුද්ධත්වයට පත් වෙලා කියලා අලුත් ධර්මයක් දේසනා කර කර ඇවිදිනවා..
ආ ඒක ඇත්තක්ද.. මට කනින් කොනින් ආරංචි උනා.. මං විශ්වාස කලේ නෑ..
නැත්තෙ මොකද.. අන්න අපේ ශ්‍රේෂ්ඨ බ්‍රාහ්මණ ධර්මයට අපහස කර කර ඇවිදිනවලු.. කෑම හිඟා කනවලු... ශුද්‍රයන්ගෙ මුඩුක්කු වලට පවා යනවලු.. උන්ට ආශිර්වාද කරවලු..
මොනවා..??

Tuesday, August 21, 2018

කලාව සාහිත්‍යයෙන් පණිවිඩ ??



අම්මී තාත්තී ලොකු අම්මී අනී බලන්නකෝ අනී ඊ මෙව්වා ඉකින් ෂමාජෙට දැයී දලුවන්ට මුකුත් පණිවිඩයක් නෑ අනී..අයියෝ දෙයිහාදුර්වනී.. සීවලං දෙයියනී ඉගෙනගන්නී දියක් ඊකෙන් නෑනී.. අයියෝ ඌවා තානං කලන්නෝනී.. මට මුකුත් තේලුන්නෑනී.. ෂමාජෙට පණිවිඩයාක් නැතීන්දා ඊවා පොතක්වාත් කලා නිල්මාණියාක්වත් නිමීයී....බ්ලා බ්ලා..
සමහර උන් හිතන් ඉන්නව  සාහිත්‍ය හෝ කලා නිර්මාණයක් නං ඒකෙන්  අනිවාර්‍යයෙන් උන්ට උන්ගෙ අම්මටසිරි ජීවිතේ ඉස්සරහට ගෙනියන්න මොකක් හරි පණිවිඩයක් ලැබෙන්න ඕනෙ කියලා. හොඳ දරුවෙක් වීමේ මග, ධනවාසනාව උදාකරගන්නා ආකාරය, ගෝලීය ධනේස්වරයේ තුන්වෙනි කාර්තුව හමුවේ පීඩිත පංතිය නැගීසිටින්නේ කෙසේද  ලොවේ ෂැමා එකම ඩැයේ ඩූ ඩරුවන්ඩ..? වාදම් ඉල්ලෙයි බේදම් ඉල්ලෙයි අලගිය උලහම් නාලෙයි මලහිරදූ,.. වගේ මොකක් හරි මගුලක් උන්ට ලැබෙන්න ඕනෙ කියලා.
ඒ වගේම උන්ට ඒක තේරෙනෙ නැත්තං ඒක වැඩක් නෑ ඒක කලා නිර්මාණයක් නෙමෙයි කියන   බහුබූත මානසිකත්වෙක ඉන්නවා. පණිවිඩයක් නෑනී ඉතින් ඊක වැඩක් නෑනී කියලා නහයෙන් අඬන නිර්මාණෙකත් උඹලට පේන්නෙ නැති මොකක් හරි තියෙන්නත් පුළුවන්.